اونطوري كه شنيديم آقا بهزاد هم پريد . تو زندگي شريك پروازش رو پيدا كرد و اوج گرفت ، مبارك باشه .

 در بين اعضاي شاخه بخصوص محمد عزيز اين دغدغه وجود داشت كه يه متن تبريك به مناسبت اين اتفاق فرخنده در وبلاگ گذاشته بشه و بخاطر لطفي كه به من داشتند اين وظيفه رو بعهده من قرار دادند .

هيچ وقت يادم نميره ، 16 خرداد 80 رو ميگم ، يعني دو روز قبل از انتخابات تاريخي دوره دوم خاتمي ، آخرين نشريه شاخه جوانان ويژه انتخابات بدستم رسيد كه در صفحه 4  خبر از جلسه اي اومده بود به عنوان اولين جلسه دور جديد هم انديشي شاخه كه قرار بود روز چهارشنبه 23/3 برگزار بشه  . كنجكاو شدم ، من 15 ساله راي اولي به جمعي ميخواستم بروم كه هيچ تصوري در موردش نداشتم ، يك جلسه حزبي. جمعي 40 نفره (شايد یکی دو نفر بيشتر يا كمتر ) نشسته بودند ، تازه انتخابات انجام شده بود ، همه انرژيك و فعال، پر جنب و جوش و البته پرحرف . اولين چهره خونگرمي كه يادم مونده چهره آقا بهزاد بود ، كسي كه بيشترين حمايت ها رو از من كوچكترين عضو جلسات هم انديشي انجام ميداد . بعدها كه به جمع شوراي شاخه وارد شدم بهتر شناختمش ، بهزاد با اينكه غير از "يك عضو شوراي شاخه" بودن سمت خاصي نداشت –   نه رئيس بود و نه نائب رئيس  –  اماشخصيت آرام و متينش عملا اون رو به يه ريش سفيد خانواده كوچك شاخه تبديل كرده بود و به پدري معنوي ، ريش سفيدي كه اصلا ريش نداشت و پدري كه با كوچكترين عضو خانواده فقط 10 سال فاصله سني داشت ! جملات بالا صرفا يه ادعا نيست ، مطلبي است كه تمام بچه هاي اون دوره بهش تاكيد دارند ، يا اگر هم تاكيدش نكنند ، مطمئنا تاييدش ميكنند . يادش بخير تركيب خوبي بود ، بهزاد ، حميد ، محمد ، مسعود ، شهميرزاد ، مهدي ، بابك ، آيدين اكرم – ايمان زاده – ايمان – آيدين ، احمد ، و ... ( كه البته متاسفانه از اين اسامي زيبا كه هر كدوم شخصيتي پرشور و فعال را معرف هستند امروز فقط من و شهمير و آيدين باقي موندیم  . چه يا زندگي مجال ادامه فعاليت بهشون نداده يا 30 سالگي لعنتي قيد شده در اساسنامه و يا ... ) .

داشتم ميگفتم ، از بهزاد ميگفتم ، هر وقت خواستم مضامين اخلاقي ، سكوت ، سكون ، آرامش ، و صداقتش رو با معياري بسنجم يا با كسي مقايسه كنم ، فقط تونستم در اشل كوچكتر خاتمي رو ببينم ، كسي كه آرام بود و صادق ، صاف بود و زلال . بزرگترين و البته تنها انتقادي كه از خاتمي ميشه كرد و ما بسيار  اون انتقاد رو فرياد كرديم همين آرامش بيش از حدش و مصالحه بيش از حوصله ما بود و نكته جالب توجه اينه كه اين نقد در مورد بهزاد هم مصداق داره .

بهر حال گذشت اون دوران ، ‌و گذشت جمع دوستان سالهاي 80 ، 81 و 82 . الان فضا خيلي تغيير كرده ، الان تيم عوض شده ، نيروها خيلي فعال هستند و با انگيزه . مهمترين تفاوت ماي الان با ماي چند سال قبل در اينه كه ماي اون دوران مجموعه اي بود از من هاي توانا ، بي ادعا و رويايي كه يك يك شخصيتي كاريزما داشتند ولي حالا هيچكدام از اين من هاي متشكل از امير ، آيدين ، حامد ، دنيا ، رضا ، شهمير ، عارف ، فائزه ، محمد ومريم كه ماي الان رو تشكيل ميدن كاريزما نيستيم . مجموعه حاضر جمعي است كه فعاليت رو در فضايي انتخاب كرده كه جز فشار و هزينه هاي سنگين پاداش نداشته و نخواهد داشت ، جمعي است كه در عين باسوادي علاقه به آموختن داره و سعي در دانستن ندانسته ها و يقين داره به راهش ، هدفش و فعاليتش .

 اين جمع به شعار خودش ايمان داره كه در سياهي جنگل طوفان زده ، يخ زده و شيطان زده حال حاضر مي بايست حداقل شاخه اي بود كه بسوي نور فرياد ميزند .

خيلي طولاني شد ، هدف تنها تبريك بود به بهزاد و شريك ، يار ، همراه ، و فرمانده زندگيش . ولي به درد دلي صادقانه تبديل شد ، اميدوارم به دل نشسته باشه ، آقا بهزاد اميدوارم خوشبخت باشي و سعادتمند و طوفانهاي زندگي رو با آرامش و سكون قلبي هميشگيت بتوني مديريت كني .

 لياقت و شايستگي تو خيلي بالاست .

                                                                                                                                                                        برادران كوچكترت حامد و محمد